Toiletrol onder je arm en Koos wifi-loos; De retraite die kamperen heet

Doei, ik ben er ff niet! Ik ben ouderwets kamperen in een saaie Franse provincie en ik ga lekker offline net als vroegâh”, vertelde ik mijn vrienden en familie voordat ik deze zomer met mijn vriendje richting Frankrijk vertrok. Ik had een bewogen jaar achter de rug en, “als ik ergens aan toe ben”, vertelde ik, “dan is het even helemaal niets”. Even geen WhatsApp of Facebook, geen nieuwssites, waarbij je je elke keer dat je de pagina opent mentaal voorbereid op getrol van de Amerikaanse president of een nieuwe act of terror.

Nee, dacht ik, nu even niet. Gewoon, even het simpele leven. Je weet wel, lekker met je wc-rol naar het ondergelopen toiletblok waggelen (zonder af en toe een buitje is die kampeer experience ook maar saai) en het voorgenoemde voorval bespreken met je nieuwe campingvrind. En zo geschiedde. Heerlijk kamperen, zo’n duffe vakantie op de camping. Het bevalt goed. Beetje BBQ ‘en, ’s ochtends croissants en baguettes halen bij de plaatselijke bakker, een marktje bezoeken en – als je dan toch de stap waagt en je begeeft in het opblaaszwembad dat vol ligt met kinderen – noodgedwongen een reeks vrolijke peuters in het water gooien omdat je vermomming als apathische zonaanbidder die niet van kinderen houdt niet gewerkt heeft.

Kamperen en Hollandse gezelligheid

De camping staat vrij vol, ondanks dat hij deze zomer pas opengegaan is. De meeste mensen hebben een plaatsje geboekt via Vakantieveilingen en staan er dus voor een schijntje. En ja, als je voor een kampeerplek in het hoogseizoen drie tientjes betaalt kun je moeilijk klagen over onbenullige ditjes en datjes. En eerlijk gezegd boeien die kleine ongemakken, zoals het geringe aantal toiletten, me vrij weinig. Bovendien is het, geef ik schoorvoetend toe, best gezellig met al die Hollenders op een kluitje.

Eén avond scharrel ik onze nieuwe campingvrinden bij elkaar voor een ouderwets bordspel. Een andere avond worden we door campingcollega’s uitgenodigd voor een bordje spaghetti (we waren vergeten dat de supermarché vroeg zou sluiten, gekke Franse openingstijden) en kletsen we the night away onder de luifel van hun caravan. Heerlijk, die offline collectiviteit en sociale cohesie. Eigenlijk is zo’n camping gewoon een klein dorp, een gemeenschap. Het valt me wel op dat er weinig andere jonge stellen op de camping verblijven. “Jongeren kamperen niet meer” is één verklaring die ik krijg wanneer ik het fenomeen bespreek met een andere vakantieganger. “Er is zoveel keus wat betreft vakanties tegenwoordig, zo’n camping is niet flitsend genoeg meer voor jonge mensen”, zegt mijn moeder later. Misschien zijn beide veronderstellingen waar. Echter kan ik het alleen maar aanraden, zo’n weekje aarden op de camping. ff offline.

De beste dingen in het leven gebeuren offline

Terwijl ik de fluitketel van het gasstelletje haal, bedenk ik me dat de beste dingen in het leven eigenlijk allemaal offline gebeuren. Om er een paar te noemen; lekker eten, een koud roseetje, sporten, bijkletsen met vriendinnen, de zon op je huid, een warme knuffel, seks… Voor de grootste geneugten des levens gebruik je wat mij betreft al je zintuigen en hoef je niet online te gaan. Toch besteed ik normaalgesproken een aanzienlijk deel van de dag in innige omhelzing met mijn telefoon of laptop, volgens een random onderzoek zelfs zo’n vijf jaar in mijn gehele mensenleven(!) en dat is nog maar een schatting gebaseerd op wat er nu online aangeboden wordt.

Stel je eens voor hoe dit over vijf jaar is! Hoe meer ik over dat getal ‘vijf’ nadenk, hoe harder het binnenkomt. Denk er maar eens over na! In die tijd zou ik vloeiend drie talen kunnen leren spreken, marathons kunnen lopen, een pelgrimstocht doen of op een eenwieler leren rijden. Door de digitale revolutie zijn we efficiënter dan voorheen, maar die tijd gebruiken we niet om nog slimmer en gezonder te worden, of om ons af en toe gewoon lekker te vervelen en bij te komen. Misschien hoogste tijd om je laptop dicht te klappen en je data uit te zetten en lekker van het echte leven te gaan genieten, vind je niet? 😉

DELEN

Burgerjournalist. Interesseert zich voor alles wat de wereld beweegt. Beweegt overigens zelf ook graag: over bergen, door bossen en op de dansvloer. Ik denk de hele dag door aan eten.